നിന് പ്രാണവീണതന് തന്ത്രിയിലറിയാതെ
എന് വിരല്ത്തുമ്പൊന്നു തൊട്ടുപോയി.
ദിവ്യാനുരാഗത്തിന് വൈഖരിയായ് - അത്
നിദ്രാവിഹീനനാക്കി-എന്നെ
നിന് പ്രേമഗീതമാക്കി.
കാണാന് കഴിയാതിരുന്നൊരു സ്വപ്നത്തിന്
കതിരുമായെത്രനാള് കാത്തിരുന്നു? - എന്റെ
കമനീയതേ, നീയും തപസ്സിരുന്നു?
കയ്യെത്തും ദൂരത്തു ഞാനിരിയ്ക്കുമ്പൊഴും
കരളിന് കവാടം നീ ചാരി നിന്നു - പിന്നെ
കവിതയായെന്നുള്ളില് നിറഞ്ഞു നിന്നു.
പോകാന് വഴിയറിയാത്തൊരു സ്വര്ഗ്ഗത്തിന്
വാതില്പ്പുറങ്ങളില് നീയലഞ്ഞു - സ്നേഹ
ദൂതുമായെന്തിനോ കൊതിച്ചുനിന്നു.
മാനത്തു പൂവിട്ട മാധവരജനിയില്
മനസ്സില് മരന്ദം നിറച്ചുനിന്നു - ജന്മ
സുകൃതമായെന്നില് നീ അലിഞ്ഞുചേര്ന്നു.
No comments:
Post a Comment